طفلان مسلم

یک وقت هست که خدا ازت می پرسه چرا فلان جا کاری را که باید نکردی و بی تفاوت بودی ؟! تو هم جواب می دی "خدایا من نمیدونستم". ولی الان دیگه من و شما نمی تونیم بگیم "خدایا نمی دونستیم". یک عده خونشون و جونشون را دادند. ما چه توجیهی داریم برای کم کاری و بی تفاوتی ؟!!!

 پ.ن ۱ : بذارید یک سوال شخصی را هم من مطرح کنم. در محله های مختلف تهران جماعتی را که دسته ها و تکایا و هیئت ها و مساجد می بینی روزهای دیگر جاهای دیگر می بینی و ... . یک عده اگر هر روز سال را خلاف کنند محرم و رمضان به قول خودشان غلاف می کنند. از یک زاویه قشنگ به نظر می آد که احترام محرم و رمضان را نگه می دارند و لااقل ۴۰ روز را آدم هستند. ولی از زاویه دیگر آیا خدا فقط در یک ماه و امام حسین فقط در ۱۰ روز احترام دارند؟! آیا بقیه سال نیستند و احترام ندارند؟! در مورد حضرت علی کمتر این طوریه و اصولا حضرت علی در همه امور زندگی ما نمود داره و محدود به زمان و یا مورد خاصی نمی شه . نمی دونم. شاید یه جای کار می لنگه. اصلا این که گفتم خوبه یا بد ؟

 پ.ن ۲:

اکنون شهیدان مرده اند وما مرده ها زنده هستیم.شهدا سخنشان راگفتند و ما کرها مخاطبشان هستیم. آنها که گستاخی آنراداشتند که- وقتی نمی توانستند زنده بمانند- مرگ راانتخاب کنند،رفتند،وما بی شرمان مانده ایم، سالهاست که مانده ایم وجا داردکه دنیا برمابخنددکه ما- مظاهرذلت وزبونی برحسین وزینب- مظاهرحیات وعزت- می گرییم، واین یک ستم دیگرتاریخ است که ما زبونان،عزاداروسوگوارآن عزیزان باشیم. امروزشهیدان پیام خویش راباخون خود گذاشتند وروی درروی ما برروی زمین نشستند، تا نشستگان تاریخ را به قیام بخوانند. شهادت جنگ نیست رسالت است.سلاح نیست پیام است. کلمه ای است که با خون تلفظ می شود!خیانت را نابود نمی توان کرد!اما تابش نوری است،درظلمت عام،که فضاراروشن می کند وخیانت را نشان می دهد! جلادی، درنیمه شب، تسبیح گویان، بنام یک "امام" نزدیک می شود، مردم برای اقتدای به او یرخاسته اند تا درپی اش صف کشند. شهید ناگهان شمع را در میان جمع بر می افروزد

دکتر علی شریعتی