آیا شهادت برای امام حسین (ع) آن قدر شیرین بود که در لحظه شهادت بگوید "فزت و رب الکعبه"؟
آیا امام حسین (ع) آرزویی بزرگتر از این داشت که برای معشوق و مولای خود پا در محراب ابن ملجمان زمانه اش بگذارد؟
آیا لبیک امام حسین (ع) به نامه های کوفیان، خود بیدار کردن ابن ملجم خفته در درون آنان نبود؟
آیا دستان مبارک ابولفضل العباس (س) و جان او، جایی به جز کربلا می توانست گران تر از این به سودا برود؟

برنده کربلا که بود و بازنده که؟
آیا حسین (ع) بیشتر نگران جان خودش و یارانش بود که برای رسیدن به آرزوی دیرین خود -شهادت در رکاب حسین (ع)- آرام و قرار نداشتند؟ یا آن که دل حسین (ع) برای جماعتی می سوخت که به جنگش آمده بودند تا آتش به غنیمت خانه هایشان ببرند؟

آیا امام حسین (ع) در کربلا تنها بود؟یا آن که تنها خدا برای او کافی بود تا تنها نباشد؟
آیا حسین (ع) از آینده اهل بیت خود مضطرب بود؟ یا آن که آنقدر به خدایش ایمان داشت که آن ها را به او بسپارد و آسوده خاطر باشد؟
آیا قربانی کربلا امام حسین (ع) بود ؟ یا آنان که با قتل پسر رسول الله دنیا و آخرتشان را به مشتی طلا فروختند و سوختند؟

حق آن است که به حال که بگرییم؟