طفلان مسلم

وقتی قرار شد بریم کانون اصلاح و تربیت هی از خودم می پرسیدم بچه های کانون چه شکلی اند؟چطوری حرف می زنن؟چطوری رفتار می کنن؟

 وقتی رسیدیم اونجا و با چند تا از مسئولین  آشنا شدیم و خلاصه وضعیت بجه ها رو به ما دادن ، با نگاه به انواع و اقسام جرم ها هی از خودم می پرسیدم با اینا چطوری باید حرف بزنم؟چطوزی باید رفتار کنم؟ چی باید یگم؟چی می تونم بگم؟

ولی هیچ وقت ،حتی برای لحظه ای به ذهنم خطور نکرد که اگر بچه یکی از خونواده هایی که بهشون سر می زنم رو ببینم چه باید بکنم؟

تا اینکه تو محوطه یکی صدام زد:خانم اسماعیلی!

هادی بود.پسر 16 ساله یکی از خونواده ها.نون آور خانواده.خونشونو عوض کرده بودن و من دنبال آدرس جدیدشون بودم.شنیده بودم داره معتاد میشه.با زینب می خواستیم روی قضیه اعتیاد جدی کار کنیم ، به خاطر همین نمی خواستم بیام کانون و اونجا کاری کنم.به خاطر هادی میخواستم رو قضیه اعتیاد کار کنم.

و وقتی خیلی اتفاقی میرم کانون می بینم هادی تو کانونه.به جرم سرقت .

از اون روز بارها و بارها یه چیزه که مدام تو ذهنم چرخ میخوره:

ما یه خونواده رو تحت پوشش می گیریم،بهشون سر می زنیم،با بچه هاشون دوست می شیم،براشون خاله میشیم،عمو میشیم.....

بچه های خونواده ها با جرم های مختلف میان کانون...

ما میریم بچه های کانون رو آزاد کنیم.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این دور باطل کی تموم میشه؟؟؟

تنها به یک نتیجه رسیدم.اینکه تا وقتی که تو این مملکت بچه هایی محکوم به زندگی با اعتیاد ،فساد و آزار پدر و مادر هستند.تا وقتی که بچه هایی منبع درآمد پدر و مادرشون هستند، تا وقتی که هیچ قانون و مرجع درست ومحکمی برای حمایت از بچه های قربانی معضلات نیست،طفلان مسلم همیشه کشته خواهند شد ،در مقابل دیدگان ما.