این بحث را در ادامه بحث علیرضا و مجید در مورد گریه میکنم. سه چهار تا روایت از کتاب نفس المهموم انتخاب کرده ام تا در موردش بیشتر صحبت کنیم.این نکته را هم اضافه کنم که تلاش شیخ عباس قمی در این کتاب بر این بوده که تمامی روایات معتبر باشد و سلسله راویانش هم مشخصص. 1-روایت اول از امام رضا(ع) است که در بین راویانش اسامی بزرگترین علمای شیعه نظیر شیخ صدوق،شیخ مفید، علامه حلی،شهید اول و ثانی تا خود شیخ عباس قمی دیده می شود. (نقل به مضمون) هنگام گریستن بر حسین، تا اشک بر گونه ات روان شود هر گناه کوچک و بزرگ و کم و زیادی که داری،خدا بیامرزد. 2-این روایت هم از حضرت امام صادق است: (نقل به مضمون)هر کس نوحه حسین بگوید و ده کس را بگریاند، بهشت از آن اوست.(بر همین منوال امام یکی یکی کم کرد تا رسید به یک)هر کس نوحه حسین بگوید و یک نفر را بگریاند،بهشت از آن اوست.هر کس یاد او کند و بگرید، برای اوست بهشت. 3-این روایت را امام صادق به نقل از اباعبدالله می گوید.ابا عبدالله این قول را در کنار حوض کوثر می فرمایند: ای گریه کننده، اگر آنچه را خدا برایت آماده کرده می دانستی، بیش از آنچه غمینی،خرسند بوی.(و آنگاه برای هر گناه و خطای او آمرزش می خواهد) 4-این آخری را هم از قول امام صادق می نویسم.خود ایشان در باره این حدیث گفته اند که باید با طلا نوشت: آه غمگین در ستم بر ما تسبیح است، و توجه به ما عبادت است و راز نگهداری ما جهاد در راه خداست. فرض بر این است که تمامی این روایات صحیح است.چیزی که واضح است این است که یک تحریف معنوی فوق العاده بزرگی نسبت به این احادیث رخ داده است که امروزه ما شاهد چنین رفتارها و چنین مجالسی هستیم.به نظرم یکی از کارهائی که باید در این طرح بکنیم این است که زمینه های صدق این اقوال را پیدا کنیم؛ برای این کار هم باید از علمای بزرگ و حتی مراجع و همچنین از اندیشمندان مملکتمان استفاده کنیم. بگذارید یک نمونه در مورد زمینه های جاری شدن این روایات بیاورم. این هم باز به نقل از مضمون است.شعری است منتسب به امام صادق که در آن حرف خیلی عجیبی می زنند.ایشان می فرمایند که(( ادعای محبت ما را دارید ولی به حرفهایمان گوش نمیکنید. حاشا به این محبت)).چیزی که خودم از این شعر درک می کنم این است که تا وقتی که به واقع از لحاظ عملی پیروی نداشته باشیم، هیچ کدام از ثوابهائی را که برای شیعیان و گریه کنان نام میبرند، نمی بریم.