قصد بی احترامی به شعور مخاطبم را ندارم، اما صرف تأکید بیشتر،خواهش می کنم که نمونه های زیر را به دقت بخوانید، فکر کنید و با اوضاع امروز جامعه مقایسه کنید.

*پس از شنیدن خبر شهادت حسین توسط فرشتگان در سال اول تولدش، پیامبر فرمودند:

خداوندا! کسی که فرزندم حسین را خوار کند، او را ذلیل و خوار گردان و آن را که حسینم را بکشد، بکش و کشنده او را هرگز به مقصودش نایل نگردان.

*در خطبه ای که پیامبر در دو سالگی حسین، پس از شنیدن خبر شهادتش از جبرئیل، بر روی منبر ایراد کردند:

آیا برای او گریه می کنید و از یاری او خودداری و کوتاهی می نمائید؟ 

*این هم صحبت امام با عبدالله بن زبیر، قبل از مهاجرت به سوی مکه است:

آیا نمی دانی که بنی اسرائیل از طلوع فجر تا برآمدن آفتاب، هفتاد پیغمبر را می کشتند و سپس به بازار آمده و به معاملات و خرید و فروش خود مشغول می شدند و گویا هیچ کاری انجام نداده اند؟ ولی خداوند در عذاب آنها تعجیل نکرد و به آنان مهلت داد و پس از سپری شدن مهلت، انتقام شدیدی از آنان گرفت. ای عبدالله، از خشم و غضب خداوند بپرهیز و از یاری من کوتاهی مکن.

منبع:لهوف سید بن طاووس