درد دل
مهم ترین هدف ما زنده نگه داشتن یاد و آرمان امام حسین (ع) به شیوه ای درست و بدون انحراف بود. انصافا همه همدل و دست به دست هم کار کردند. به کار نظم دادند و هر کس هرچه در توان داشت به کار گرفت. با این که هدف ما شروع کردن با چیزی حدود ۷-۸ میلیون بود ولی موردی مثل مصطفی سر راه ما قرار گرفت . مصطفی را نه ما انتخاب کردیم نه مسئولین جمعیت. مصطفی وضعیت اورژانسی ای داشت و بدون این که در لیست اولیه ما باشه به لیست ما پیوست. من معتقدم که مصطفی را خدا انتخاب کرد و قسمت او این بود و خوشحالم که هرچند به قیمت زحمت جمعیت مشکلش حل شد.
یادمون باشه که امام حسین جان خود را فدا کرد. پس نباید با سختی و زحمت خم به ابرو آورد.
نکته مهم دیگر این است هدف ما مقدس و والا است و باید سعی کنیم لایق باشیم. سپاه امام حسین باید از حسینی جماعت پر شود نه یزیدیانی که به وعده ، راضی به شمشیر زدن برای امام حسین شده اند. امام حسین یار می خواهد نه سرباز جنگجو. خیلی باید دقت کنیم که از هر کسی طلب کمک و پول نکنیم. مواظب قداست طرح باشید. بعضی از پول ها نباید به این جمعیت وارد بشه . پول بی برکت به درد ما نمی خوره.
برای شخص من نه تعداد افراد آزاد شده مهمه نه زحمت و بار مالی طرح. یادمه روز تاسوعا روی سن که بودیم شارمین گفت امام حسین امروز راضیه. من هم دقیقا همچین حسی بهم دست داد. به همه ما همچین حسی دست داد. همین برای ما بسه. برای ما رضایت امام حسین باید مهم باشه.
خلاصه این که اولا هدف وسیله را توجیه نمی کنه . ثانیا به قول خانم حبیبیان باید مواظب بود که وسیله تبدیل به هدف نشه.
جمع خیلی اخلاص داشت و بنده خودم را در مقایسه با دل های پاک و خلوص بچه ها دارای ناخالصی می بینم و در نهایت تنها کاری که از دست من بر می آد روحیه دادن به بچه هاست.
اما یک چیزی را می خوام از ته دل بگم. من منتظرم تا خود امام حسین چک را امضا کنه. به کسی امیدی نیست. این خود امام حسینه که تعیین می کنه که چه کسی وسیله بشه. از ته دل ازش کمک بخوایم و مایوس نباشیم. چون از همان اولش هم روی کسی جز خودش حساب نکرده بودیم.
تشکر و خسته نباشید.
پ.ن : غرفه ما در همایش مهرباران راه افتاد. دوستان حتما تشریف بیاورند. تزیین های خوب و هنری ای شد.
