این جمع میخواهد کربلایش را پیدا کند ، عاشورایش را پیدا کند، بداند که امام حسین (علیه السلام ) برای چه شهید شده است. ما برای شهید 1400 سال پیش گریه نمی کنیم ، برای کسی می گرییم که باید بیاید و نیامده است. « کل یومٍ عاشورا و کل ارضٍ کربلا » ، آیا فقط باید سینه زد؟ یا به زیاد رفت؟ چه باید کرد؟ عاشورا کجاست؟ کربلا کجاست؟ رفتن به هیئت ها و سینه زدن ها و شام خوردن ها ، رفتن به زیارت ، اشک ریختن و گریه کردن ها ، دیگر چه...؟

بچه های فاسد، خواب جامعه، جامعه آلوده، ...، آیا قیام لازم ندارد؟ برای ریشه کن کردن فقر، اعتیاد، فساد، آیا همه مسئول نیستیم؟ آهای توئی که نماز میخوانی! روزه می گیری! در عزای ائمه به سر و سینه می زنی! در شادی ائمه دست می زنی و شاذی می کنی! زیارت میروی و گریه میکنی! کربلایت کجاست؟ عاشورایت کدامین ساعت و روز است؟ مگر نه اینکه کل ارضٍ کربلا کل یومٍ عاشورا؟ تو! تو برای عاشورا و کربلا چه میکنی؟ چرا کاری نمی کنی؟ چرا پس هیچ حرکتی نمی کنی؟ فقط زندگیت را میکنی؟ آه... دلم به درد آمده است، بس است دیگر! بس است.