امروز هم مادر جهل اجتماع، با بلند کردن صدای طبل ها و سنج ها و عربده ها و گریه های بی خاصیت، کاری کرده است که صدای فریاد و ضجه کودکان درد این مملکت ، به گوش هیچ بنی بشری نرسد و همه مردم را در هیاهوی ناشی از این مراسمات به فراموشی دچار کند.
به نظرم بزرگترین دستاورد همایش طفلان این بود که بلندگو به دست مصطفی و مصطفی ها رسید و آنها هم توانستند حرف خودشان را به گوش ما خواب گرفتگان برسانند.کودکی که بتواند در کانون حرفش رابزند بسیار مفیدتر از کودکی است که بعد از آزادی دوباره وارد دور باطل جامعه شده است و باز حرفهایش در میان هیاهو ها گم می شود- البته این نظر من به عنوان کسی است که با مسائل اجتماعی در ارتباط است وگرنه مصطفی ترجیح می دهد تمام عمر لال باشد ولی آزاد زندگی کند-.
جمعیت به عنوان نهادی که می تواند حرفهای این بچه ها را در سطح دانشگاه ها مطرح کند، باید تریبونی باشد برای دردهای دل این عزیزان.باید تلاش مضاعفی در این زمینه به کار ببندیم که این درددل ها را برای بقیه منعکس کنیم.